allesfresser
Musaengchae to jedna z tych potraw, które łatwo przeoczyć, bo nie robią wrażenia ani nazwą, ani wyglądem. Dla niekoreańskiego odbiorcy stoi ona w cieniu za różnego rodzaju fermentowanych kimchi. A jednak w koreańskiej kuchni pojawia się regularnie – jako szybki dodatek, kontrapunkt dla tłustych dań i sposób na ożywienie stołu bez komplikowania gotowania.
To surówka „na już”. Musaengchae jest proste, bezpretensjonalne i pikantne – myślę, że te przymiotniki mogłyby również opisać 75% koreańskiej kuchni.
Czym właściwie jest musaengchae?
Po rozbiciu nazwy na czynniki pierwsze i ich przetłumaczeniu, na światło dziennie wychodzą informacje definiujące ten banchan.
- mu (무) – biała rzodkiew,
- saengchae (생채) – świeża, surowa sałatka.
Musaengchae to niefermentowana sałatka z białej rzodkwi, doprawiona gochugaru, octem, odrobiną cukru i olejem sezamowym. Powstaje w kilka minut i ma jeden cel: przełamać ciężar głównego dania.
Nie jest to danie samodzielne. To banchan – dodatek, który ma balansować stół.
Krótka historia i znaczenie kulturowe
Musaengchae wywodzi się z kuchni domowej. To dodatek, który podaje się zazwyczaj, kiedy potrzebujemy sałatki na szybko, która pomoże przełamać ciężkość tłustszych dań.
W Korei biała rzodkiew jest jednym z podstawowych warzyw – tanim, łatwo dostępnym i bardzo wszechstronnym. Musaengchae to przykład kuchni codziennej: bez ceremonii, bez symboliki, ale z bardzo jasną funkcją. Warto też wspomnieć, że rzodkiew koreańska różni się trochę od tej naszej, ale w kontekście kulinarnym wykorzystywanie europejskiej rzodkwi jest zrozumiałe i daje bardzo podobne efekty.
Dlaczego musaengchae jest tak popularne w kuchni koreańskiej?
Powodów popularności musaengchae jest wiele, ale poza zjawiskami socjologiczno-ekonomicznym, rzodkiew jest niesamowicie chrupiąca i naturalnie lekko pikantna. Pikantność tą się dodatkowo podkręca płatkami gochugaru, a jednocześnie zaokrągla cukrem. Całość jest zwieńczona głębią oleju sezamowego, więc prosty dodatek do potraw sam ma również wiele do pokazania.
Poza tym musaengchae nie dominuje, nie konkuruje z daniem głównym. Pozwala nam oczyścić podniebienie przed wzięciem kolejnego kęsa – bardzo użyteczne, kiedy ktoś zajada się siedmioma różnymi banchanami!:)
Warianty musaengchae
Choć bazą zawsze jest rzodkiew, musaengchae jest bardzo elastycznym dodatkiem i można je robić na wiele różnych sposobów:
- z dodatkiem marchewki – częsty domowy zabieg dla koloru i słodyczy,
- zrobienie wersji bardziej octowej lub słodszej – zależnie od regionu,
- niektóre wersje uwzględniają czosnek,
- inne są z dodatkiem szczypiorku lub dymki,
- a jeszcze inne zastępują sól sosem rybnym.
Jak widać musaengchae nie ma jednej „świętej” wersji i w różnych domach ludzie cieszą się nią na różne sposoby.
Z czym najczęściej je się musaengchae?
Najczęściej z:
- jjim (duszonym mięsem),
- bulgogi,
- grillowaną wieprzowiną,
- ryżem i ciężkimi sosami,
- daniami z kimchi, jako kontrapunkt świeżości.
Najbardziej się sprawdza dokładnie tam, gdzie coś jest tłuste, słodkie albo długo duszone.
Składniki (na małą miskę)
- 150 g białej rzodkwi (daikon)
- szczypta soli (użyta na początku, by wyciągnąć wodę z rzodkwi)
- 1 płaska łyżeczka gochugaru
- 1 łyżeczka cukru (ja użyłem trzcinowego)
- 1½ łyżeczki octu ryżowego
- ½ łyżeczki oleju sezamowego
- 1 łyżeczka szczypiorku (pokrojony w plasterki, większość dałem do mieszanki, a część zostawiłem jako topping)
- 1 szczypta sezamu (biały lub czarny)
Instrukcje:
Krok 1:
Rzodkiew zetrzyj na grubej tarce, lekko posól i odstaw na 10 minut, aby puściła soki. Następnie delikatnie ją odciśnij, ale bez płukania.
Krok 2:
Po wyciśnięciu wody z rzodkwi przełóż ją do miseczki, dodaj do niej płatki gochugaru, cukier, ocet i olej sezamowy.
Krok 3:
Wymieszaj całość łyżką lub ręką (w drugim przypadku sugeruję użyć jednorazowej rękawiczki), aby składniki dobrze się połączyły. Spróbuj i w razie potrzeby skoryguj balans smaku. Najlepiej podać ją od razu, ewentualnie po maksymalnie pół godziny. Smacznego!
Na koniec
Musaengchae to jedna z najbardziej banalnych potraw kuchni koreańskiej – tym bardziej warto ją znać. Nieczęsto da się przyrządzić smaczną sałatkę z zaledwie jednego składnika (i paru przypraw). Więc jeśli macie w domu białą rzodkiew i nie macie na nią pomysłu – ta surówka to strzał w dziesiątkę!
